ว่ากันว่ามนุษย์ทั้งโลก 98% ไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้

เป็นโจทย์ปัญหาของ อัลเบิร์ท ไอสไตน์ นักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของโลกเรา...และว่ากันว่ามนุษย์ทั้งโลก 98% ไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ แหม...แบบนี้มันท้าทายว่าเราจะเป็น 2 เปอร์เซนตืที่ตอบได้หรือเปล่า...มาลองทำดีกว่า

เรื่องมีอยู่ว่ามีบ้านอยู่ 5 หลัง ในแต่ละหลังมีสีต่างกัน แต่ละบ้านมีคนอยู่ 1 คน ต่างกัน 5 ชนชาติ ทุกคนจะดื่มน้ำที่แตกต่างกัน สูบบุหรี่ยี่ห้อแตกต่างกัน และเลี้ยงสัตว์ต่างชนิดกัน ดังนี้

1. คนที่เป็นชาวอังกฤษอยู่บ้านสีแดง

2. คนที่เป็นชาวสวีเดนเลี้ยงหมา

3. คนที่เป็นชาวเดนมาร์กดื่มชา

4. บ้านสีเขียวอยู่ทางซ้ายของบ้านสีขาว

5. เจ้าของบ้านสีเขียวดื่มกาแฟ

6. คนที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Camel เป็นคนเลี้ยงนก

7. เจ้าของบ้านสีเหลืองสูบบุหรี่ยี่ห้อ Dunhill

8. คนที่อยู่บ้านหลังกลางดื่มนม

9. คนที่เป็นชาวนอร์เวย์อยู่บ้านหลังแรก

10. คนที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Marlboro อยู่ติดกับคนเลี้ยงแมว

11. คนที่เลี้ยงหนูแฮมเตอร์อยู่ติดกับของที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Dunhill

12. คนที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Kent ดื่มเบียร์

13. คนที่เป็นชาวเยอรมัน สูบบุหรี่ยี่ห้อ Vogue

14. คนที่เป็นชาวนอร์เวย์อยู่ติดกับบ้านสีฟ้า

15. คนที่สูบบุหรี่ยี่ห้อ Marlboro เป็นเพื่อนกับคนดื่มน้ำส้ม

คำถาม....... ใครเป็นคนเลี้ยงปลา?????

La Joconde

La Joconde (ou « Portrait de Mona Lisa ») est un tableau de Léonard de Vinci, réalisé entre 1503 et 1507. Huile sur panneau de bois de peuplier de 77 x 53 cm, il est exposé au Musée du Louvre à Paris. La Joconde est l'un des rares tableaux attribués de façon certaine à Léonard.
La Joconde est devenue un tableau mythique car à toutes les époques les artistes l'ont prise comme référence. Elle constitue en effet l'aboutissement des recherches du XVe siècle sur la représentation du portrait. À l'époque romantique, les artistes ont été fascinés par l'énigme de la Joconde et ont contribué à développer le mythe qui l'entoure, en faisant de nos jours l'une des œuvres d'art les plus célèbres du monde.

Historique

Léonard de Vinci commence le portrait à Florence en 1502, et d'aprés Vasari l'acheve au bout de quatre années. La Joconde ne quitta jamais Léonard de son vivant. Il l'emporta probablement à Amboise où François Ier le fit venir. Ce dernier en fit l'acquisition - à Léonard lui-même ou à ses héritiers après sa mort - et l'installa à Fontainebleau.
Le portrait quitte le château pour le Louvre alors résidence royale , et est ensuite accroché au château de Versailles. Louis XIV en fit l'un des tableaux les plus en vue à Versailles, et l'exposait dans le Cabinet du Roi jusqu'en 1650.
Il regagne le Louvre devenu musée en 1798, mais est à nouveau déplacé sur ordre du premier consul Bonaparte qui le fait accrocher au palais des Tuileries en 1800 dans les appartements de Joséphine, puis le rendit au Louvre en 1804 .
Le tableau fut volé le 21 août 1911. On soupçonna le poète Guillaume Apollinaire et le peintre Pablo Picasso d'être les auteurs de ce vol, revendiqué par ailleurs par l'écrivain italien Gabriele d'Annunzio. La Société des Amis du Louvre offrit une récompense de vingt-cinq mille francs, un anonyme proposa de doubler cette somme. La revue L'Illustration promit cinquante mille francs pour qui rapporterait le tableau dans les locaux du journal. Le voleur était l'italien Vincenzo Perugia, un vitrier qui avait participé aux travaux de mise sous verre des tableaux les plus importants du musée. Il conserva le tableau pendant deux ans dans sa chambre à Paris, puis de retour en Italie il proposa de le revendre le 10 décembre 1913 à un antiquaire florentin qui donna l'alerte.[1]
Pendant la Seconde Guerre mondiale, le tableau fut mis en sécurité au château d'Amboise, puis à l'abbaye de Loc-Dieu, et enfin au Musée Ingres de Montauban. Pendant un temps, il fut entreposé sous le lit même du conservateur du musée du Louvre en exil dans le château de Montal en Quercy (Lot).
En janvier 1963, le ministre de la culture André Malraux expédie la Joconde aux États-Unis où elle est reçue par le président Kennedy. Elle est exposée à la National Gallery de Washington DC puis au Metropolitan Museum of Art de New York. Elle est admirée par 1,7 millions de visiteurs au total[2]. Elle fait aussi deux autres voyages en Russie et au Japon en 1974.
Depuis mars 2005, la Joconde bénéficie au Musée du Louvre d'une salle rénovée et spécialement aménagée pour la recevoir, la salle des États, dans laquelle elle fait face au non moins célèbre tableau de Véronèse, les Noces de Cana.

Description

La Joconde est le portrait d'une jeune femme, sur fond d'un paysage montagneux aux horizons lointains et brumeux. Le flou du tableau est caractéristique de la technique du sfumato. Le sfumato, de l'italien enfumé, est un effet vaporeux, obtenu par la superposition de plusieurs couches de peinture extrêmement délicates qui donne au tableau des contours imprécis. Cette technique a été employée en particulier au niveau des yeux dans la mise en ombrage.
La femme porte sur la tête un voile noir transparent et une robe. On remarque que totalement épilée, conformément à la mode de l'époque, elle ne présente ni cils, ni sourcils. Elle est assise sur un fauteuil dont on aperçoit le dossier à droite du tableau. Ses mains sont croisées, posées sur un bras du fauteuil. Elle se trouve probablement dans une loggia : on peut voir un parapet juste derrière elle au premier tiers du tableau, ainsi que l'amorce de la base renflée d'une colonne sur la gauche. À l'arrière plan se trouve un paysage montagneux dans lequel se détache un chemin sinueux et une rivière qu'enjambe un pont de pierre.
La source de lumière provient essentiellement de la gauche du tableau.

++++++++++++++++

réaliser [vt.]ทำให้สัมฤทธิ์ผล,เปลี่ยนเป็นเงิน

[vr.]เป็นจริงขึ้น

panneau [n.m.] อานม้าชนิดหนึ่ง,เครื่องดักสัตว์,หลุมพราง

énigme [n.f.]ปริศนา,ปัญหา,ปัญหาที่ขบได้ยาก

soupçonner [vt.] ระแวงสงสัย,เดา,ทาย,นึก

rapporter [vt.]เอากลับคืนมา,เอาเข้ามา,ยังให้เกิดประโยชน์

paysage [n.m.]ทัศนภาพ,ภาพทุ่งนา,ภาพภูมิประเทศ

Dans l'hexagone

Sur le bitume, la plage. Nouvelle édition de Paris Plages, du 20 juillet au 19 août. Et pour ce 6e rendez-vous balnéaire, le pluriel est décidément de mise avec le lancement d'un 3e site, autour du bassin de la Villette soit 800m de quais au bord de l'eau supplémentaires. Paris Plages pour bronzer intelligent avec, au programme, toute une série d'activités culturelles dont des concerts-découvertes dédiés aux jeunes talents francophones et étrangers.
Si le festival de théâtre d'Avignon n'est déjà plus qu'un souvenir, les 38e rencontres d' Arles, elles se poursuivent. Elles ont débuté le 3 juillet dernier. Des rencontres, entre autres, dédiées à l'Inde. Sur 50 expositions, 11 sont consacrées à ce grand pays émergent. A découvrir jusqu'à la mi-septembre.
Paris aussi fête la photographie avec au musée du Jeu de Paume, une exposition consacrée à Pierre & Gilles, ou la recherche d'un monde parfait. Le musée Maillol, lui, offre ses cimaises à Weegee, photographe du New York des bas-fonds et du crime entre 1935 et 1945. Une série noire à lui tout seul. La première grande exposition parisienne qui retrace le parcours de celui qui influença cinéastes et artistes du Pop'Art à commencer par Andy Warhol. Enfin la MEP, la Maison européenne de la photo, expose Bruce Davidson qui a promené son appareil dans les jardins de Paris. L'Américain signe une promenade en noir et blanc qui n'a rien à envier aux clichés de ses illustres aînés, les Willy Ronis, Henri Cartier-Bresson et autres Robert Doisneau.
Pour ceux qui aiment le voyage sans se déplacer, escale obligée au musée Guimet qui propose De l’Inde au Japon, 10 ans d’acquisitions (1996-2006), l’intitulé d’une exposition qui se présente comme un parcours organisé au sein de la collection permanente du musée Guimet.
Asie toujours, via cette fois le musée Rodin à Paris qui propose, lui, d’explorer le rêve japonais du sculpteur français. Dessins, sculptures, photographies, objets d’art, Auguste Rodin avait lui aussi succombé, à la fin des années 1880, à la folie du japonisme. A voir jusqu’au 9 septembre.
Au Louvre, les dessins occupent le haut de l'affiche. Siècle d'Or, siècle des lumières, l'intitulé de l'exposition consacrée aux dessins espagnols. Le musée présente jusqu'au 15 octobre une sélection de 60 dessins de l'école espagnole des XVIIe et XVIIIe siècles. Des dessins exceptionnels de Murillo, Ribera ou encore Goya. Autre invité d'honneur, Camille Corot (1796-1875). Le musée propose une sélection d'oeuvres comprenant 14 albums de croquis pris sur le vif, de notes et de réflexions de l'artiste ainsi qu'une soixantaine de dessins. L'occasion de (re)découvrir l'importance, pour le peintre parisien, du dessin, l'essence même de l'activité créatrice. Le poète Paul Valéry parlait d'ailleurs de lui comme du génie du noir et blanc. L'oeuvre graphique de Camille Corot est à voir jusqu'au 27 août.
Etape dans le Doubs au musée départemental Gustave Courbet qui propose une rétrospective consacrée au maître d’Ornans. 134 de ses toiles y sont présentées pour célébrer L’Apologie de la nature, titre de cette dernière exposition avant la fermeture du musée pour rénovation. Jusqu’au 21 octobre.
Enfin, au musée des Beaux-Arts de Quimper, en Bretagne, Yves Tanguy, l'univers surréaliste. Hommage à l'enfant du pays et surtout belle occasion de découvrir un artiste davantage apprécié à l'étranger qu'en France. Né en 1900, Yves Tanguy s'était d'ailleurs installé aux Etats-Unis en 1939 où il résida jusqu'à sa mort survenue en 1955. Une cinquantaine d'oeuvres sont présentées jusqu'au 30 septembre.

++++++++++
hexagone [a.] ที่มีหกเหลี่ยม
[n.m.] รูปหกเหลี่ยม
bitume [n.m.]น้ำมันดิน,ยางอัสฟัลต์,ชันสำหรับยาเรือ
consacré [a.]ที่อุทิศแล้ว,ศักดิ์สิทธิ์,เป็นหลักฐานอันเก่าแกจนได้รับความนับถือ
exposition [n.f.]การแสดงศิลปหัตถกรรม,การเปิดเผย

คำพูด 3 คำที่ผู้ชายกลัวที่สุด

1. อ ะ ไ ร ก็ ไ ด้ - W h a t e v e r
Men: What to have for dinner?
ช : เราจะกินอะไรกันดีอ่ะจ๊ะ
Women: Whatever
ญ : อะไรก็ได้จ้า
Men: Why not we have steamboat?
ช : ทำไมเราไม่กินสตีมโบทกันล่ะ
Women: Don't want la, eat steamboat later got pimples in my face
ญ : ไม่อ่ะค่ะ กินแล้วสิวขึ้นนะตัวเอง
Men: Alright, why not we have Si Chuan cuisine
ช : ก็ได้ งั้นกินอาหารเสฉวนกันม้า
Women: Yesterday ate Si Chuan, today eat again?...
ญ : เมื่อวานก็กิน วันนี้จากินอีกเหยอ
Men: Hmm..... I suggest we have seafood...
ช : งั้นเค้าแนะนำว่ากินซีฟูดดีกว่ามะ
Women: Seafood no good la, later I got diarrhea
ญ : อาหารทะเลไม่ดีมั้ง กินแล้วท้องเสียอ่ะ
Men: Then what you suggest?
ช : งั้นตัวเองจะกินไรล่ะ
Women : Whatever
ญ : อะไรก็ได้จ้ะ ^^

2. ไ ด้ ทั้ ง นั้ น - A n y t h i n g
Men: So what should we do now?
ช : เอ เราจะทำอะไรกันดีน้า
Women: Anything
ญ : อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ
Men: How about watching movie? Long time we didn't watch movie
ช : ดูหนังกันมั้ย ไม่ได้ดูนานแล้วนะ
Women: Watching movie no good la, waste time only
ญ : ดูหนังไม่ดีหรอก ดูไปก็เสียเวลาเปล่าๆ
Men: How about we play bowling, do some exercises?
ช : งั้นโยนโบว์กันดีกว่า ออกกำลังกาย
Women: Exercise in such hot day? You not feel tire meh?
ญ : ออกกำลังตอนร้อนๆ เนี่ยนะ ไม่เหนี่อยบ้างไง
Men: Then find a cafe and have drink
ช : ถ้างั้นก็หากาแฟกินนะ
Women: Drink coffee will affect my sleep
ญ : กินกาแฟเดี๋ยวก็นอนไม่หลับหรอกตัวเอง
Men: Then what you suggest?
ช : งั้นเราทำไรกันดีล่ะ
Women: Anything
ญ : อะไรก็ได้ทั้งนั้นค่าาาาา ^^

3. ต า ม ใ จ เ ธ อ เ ธ อ เ ลื อ ก - Y o u d e c I d e
Men: Then we just go home lo
ช : งั้นเรากลับบ้านละกันนะ
Women: You decide...
ญ : ตามใจสิจ๊ะ
Men: Let take bus, I will accompany you...
ช : ขึ้นรถเมล์ละกันนะ เด๋วเค้านั่งด้วย
Women: Bus is dirty and crowded. Don't want la
ญ : รถเมล์สกปรก แถมคนก็แน่นด้วยอ่ะ ไม่อยากขึ้นเลย
Men: Ok we will take Taxi
ช : โอเค นั่ง taxi ก็แล้วกัน
Women: Not worth it la... for such a short distance...
ญ : ไม่คุ้มเลยเนี่ย ใกล้แค่นี้เอง
Men: Alright, then we walk lo. Take a slow walk
ช : ได้ๆ งั้นเดินไป
Women: What to walk with empty stomach woh?
ญ : รัยกัน . . . จะเดินตอนหิวๆ งี้เลยหรอ
Men: Then what you suggest?
ช : ฮ่วย.. แล้วจะเอาไงละ ว่ามา
Women: You decide
ญ : ตามใจเทอดิ
Men: Let's have dinner first
ช : แดกข้าวก่อนละกันวะ
Women: Whatever
ญ : อะไรก็ได้
Men: Eat what?
ช : เอ้า... จะกินไร
Women: Anyting
ญ : ได้ทั้งนั้นแหละ
Men: (Look around... no one here, gonna kill her....)
ช : (มองไปรอบ ๆ .... ไม่เห็นใคร... กรูจะฆ่ามรึง!!!!)

เปิดโปง วิตามินซีไม่ป้องกันหวัด

+


นักวิทยาศาสตร์เปิดโปงข้อเท็จจริงให้ ได้รู้กันทั่วว่า การกินวิตามินซีทุกวัน เพื่อป้องกันโรคหวัดนั้น เสียทั้งเงินและเวลาเปล่า แทบจะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยเหมือนกับการกินน้ำส้มคั้นเช่นกัน
นอกเสียจากว่าเป็นพวกนักวิ่งมาราธอน นักสกีและผู้ที่ต้องเผชิญกับอากาศหนาวเย็น หรือความสมบุกสมบัน ในช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้น ที่อาจจะพอได้ประโยชน์อยู่บ้าง
คณะนักวิทยาศาสตร์ได้เปิดโปงข้อเท็จจริง หลังจากที่ได้ตรวจวิเคราะห์รายงานการศึกษาในเรื่องนี้ 30 กว่าเรื่อง เกี่ยวพันกับคนไข้จำนวนไม่ต่ำกว่า 11,000 ราย ที่ได้ทำกันมาตลอดระยะเวลาไม่ต่ำกว่า 60 ปีทั้งหมดมานี้ พวกเขาสรุปว่า“การที่จะกินวิตามินซีกัน ทั้งปี 365 วัน ไม่ได้มีประโยชน์ ช่วยป้องกันโรคหวัดเลย คนที่กินไม่ได้มีโอกาสที่จะเป็นหวัดน้อยลงกว่าคนอื่น”
ปกติคนทั่วไปจะมีโอกาสเป็นหวัดกันปีละ 2-3 ครั้ง นักเคมีไลนัส ปอลิ่ง ผู้เคยได้รับรางวัลโนเบล เป็นผู้เสนอความเห็นแนะนำให้คนกินวิตามินซีเม็ดขนาด 1,000 มิลลิกรัม ประจำวันขึ้น เมื่อประมาณ 20-30 ปีมาแล้ว แต่มีนักโภชนาการบางคนค้านว่า คนที่กินผักผลไม้อยู่เป็นประจำก็จะได้รับมันอยู่แล้ว และเมื่อกินมากไปร่างกายก็ไม่อาจจะเก็บเอาไว้ได้ ต้องขับทิ้งไป

ขนม คนรักกัน

ขนมของ "คนรัก กัน" ทิ หรือพ่อกะทิ ชายหนุ่มโผงผางผู้กำพร้าพ่อแม่ อยู่ตัวคน เดียว พูดจริงทำจริง ขยันขันแข็งเอางานเอาการ เสร็จจากงานนาก็มารับจ้างขี่ควาย ส่งคนเข้าซอย ทุกคนในหมู่บ้านล้วนรักและเอ็นดูทิ ยกเว้นผู้ใหญ่ปลั่ง เพราะ ผู้ใหญ่ปลั่งมีลูกสาวสวย ที่ดันมาหลงรักทิด้วยเช่นกัน
แม่แป้ง ลูกสาวคนเดียวของผู้ใหญ่ปลั่งสาวสวยประจำหมู่บ้าน นางเจอกับทิในวันลอยกระทง ทั้งคู่ขี่ควายสัญญากันต่อหน้าพระจันทร์ ไม่ว่าข้างหน้าจะมีอุปสรรคขวางกั้น เพียงใด ทั้งคู่ก็จะขอเอาความรักแท้ที่จริงใจฝ่าฟันข้ามไป แล้วทิก็รวบรวม เงินทองเท่าที่เก็บสะสมมาได้ ไปบ้านผู้ใหญ่ปลั่งเพื่อสู่ขอแม่แป้ง ซึ่งผู้ใหญ่ ก็ต้อนรับมันอย่างดี ด้วยชายฉกรรจ์ 6 นาย พร้อมอาวุธครบมือ ทิไม่ว่ากระไร ได้แต่พาร่างอันสะบักสะบอมกลับไปบ้านนอนหยอดน้ำข้าวต้มหลายวัน ด้วยใจยังตั้ง มั่นว่า วันหน้าจะมาขอใหม่ ขอไปจนกว่าผู้ใหญ่จะใจอ่อน ในที่สุดผู้ใหญ่ ปลั่งก็ปิดหนทางความรักของทิด้วยการคลุมถุงจัดงานแต่งงานให้ลูกสาว กับปลัด หนุ่มจากบางกอก ทิรู้ข่าวจึงรีบวิ่งทุรนทุรายหมายจะมาทำลายพิธี ซึ่ง ผู้ใหญ่ปลั่งก็รู้ดีว่าทิต้องกระทำแบบนี้ จึงขุดหลุมพรางดักรอเอา ไว้ แม่แป้งแอบได้ยินแผนร้าย ก็แอบหนีหมายจะมาห้ามคนรักไม่ให้หลงกล เหตุการณ์ต่อไปนี้ไม่มีบันทึกเป็นลายลักษณ์ ได้แต่ปะติดปะต่อมาจากคำบอกเล่าของ ชาวบ้านแบบปากต่อปากว่า .. คืนนั้นเป็นคืนเดือนแรม แม่แป้งแอบวิ่งฝ่า ความมืดออกมาดักหน้าทิ ทิเห็นแม่แป้งวิ่งมาก็ดีใจ รีบวิ่งไปหา แม่แป้ง เห็นทิรีบวิ่งมาก็รีบวิ่งเข้าไปหาให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก ฉับพลัน... ร่างแม่แป้งก็ร่วงหล่นลงไปในหลุมพรางของผู้ใหญ่ปลั่งต่อหน้าต่อตาทิทันที อารามตกใจ ทิรีบกระโดดตามลงไปเพื่อช่วยเหลือ อารามดีใจ สมุนชายฉกรรจ์ 6 นาย ของผู้ใหญ่ปลั่งรีบเข้ามาโกยดินฝังกลบ เพราะคิดว่าก้นหลุมมีเพียงทิผู้เดียว ที่อยู่ในนั้น รุ่งเช้า ผู้ใหญ่ปลั่งเดินยิ้มมาขุดหลุมเพื่อดูผล ภาพ เบื้องล่างพบทิตระกองกอดทับร่างแม่แป้งลูกสาวของตน นอนตายคู่กันอย่างมีความ สุข เมื่อยิ้มถูกเปลี่ยนไปเป็นน้ำตา ผู้ใหญ่ปลั่งสั่งลูกสมุนสร้างเจดีย์คลุม ครอบปิดหลุมนั้นไว้ เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจคนทั่วไปว่า อย่าคิดทำร้ายหรือทำลาย ความรักของใครอีกเลย สถานที่ตั้งเจดีย์นั้นไม่มีใครรู้แน่นอน จะมีก็แต่เพียง อนุสรณ์แห่งความรักที่กระทำสืบทอดกันมาจนเป็นประเพณี ทุกแรมหกค่ำเดือน หก ชาวบ้านที่ศัรทธาในความรักของทิกับแม่แป้งจะตื่นตั้งแต่มืด เข้าครัวเพื่อ ทำขนมที่หอมหวาน ปรุงจากแป้งและกะทิ บรรจงแคะจากพิมพ์ แล้วนำมาวางคว่ำหน้าซ้อน กัน เป็นสัญลักษณ์ว่า จะได้อยู่ร่วมกันตลอดไป ขนมนี้เรียกขานกันในนาม ขนมแห่งความรัก (ขนมของ "คนรักกัน" ) หรือเรียกย่อๆ ว่า " ขนม ค.ร.ก. "